Samsærið um að það hafi verið gaman á Aldrei fór ég suður

Fjölmiðillinn Myndir sem sanna allt fór ekki á Aldrei fór ég suður. Við vorum ekki önnum kafnar, við sniðgengum hátíðina af prinsippástæðum.

Mynd úr eftirpartýi á Aldrei fór ég suður.

Það er að skilja á tengiliðum okkar við hátíðina að ekkert fréttnæmt hafi gerst, eins og við vissum fyrir. Tengiliðirnir sögðu það þó ekki beint út; þeir sögðu að voðalega margt hefði gerst, en það reyndust aðeins orðin tóm. Gestirnir virðast hafa tekið sig saman um að láta eins og páskarnir hafi verið ógleymanlegir, sem er skiljanleg afneitun vegna þess að það er erfitt að játa að maður hafi lagt á sig langt og óþægilegt ferðalag til einskis, og það til bæjar þar sem er jafnvel kaldara en í Reykjavík – án viðkomu í fríhöfninni.

Hvað hafa tónlistarhátíðir úti á landi sosum upp á að bjóða annað en nauðganir? Það er óþarfi að fara til Ísafjarðar til að fara á tónleika, tónleikar eru daglegt brauð í höfuðstaðnum. Ekki þarf heldur að leita svona langt að partýi – því að gott partý býr jú í hjartanu. Ég efast reyndar ekki um að nauðganirnar á Aldrei fór ég suður séu með krúttlegu hipsterasniði, þær hljóta að minnsta kosti að vera ögn menningarlegri en gengur og gerist á hefðbundnari útihátíðum.

Þessi maður er alveg örugglega utan af landi.

Almennt má segja um landsbyggðina að hún sé komin skammt á veg í tannréttingum, tali asnalega og sé baggi á höfuðborginni. Ísafjörður er þó vissulega skárri en Akureyri – þar er ekki verandi fyrir pirrandi framburðareinkennum. Myndir sem sanna allt vilja banna norðlenskan framburð í útvarpi, sjónvarpi, á leiksviði og í ræðum við formleg tilefni. Ekki eru það samt kraftmikil meðmæli að Ísafjörður sé skárri en Akureyri. Það stendur ýmislegt um öflugt menningarstarf á Vestfjörðum í ferðamannabæklingum – en sá listi er tæmandi, eins og listinn á wikipediu yfir þekkta fyrrum nemendur Menntaskólans á Ísafirði.

Þetta fólk flutti allt frá Ísafirði.

„Allnokkrir þekktir einstaklingar hafa stundað nám við Menntaskólann á Ísafirði.“ Já er það já? Þetta er nú ekki mikill fjöldi. Jafnvel þótt hinn almenni Ísfirðingur hafi fátt annað að sýsla en að skrifa wikipediugreinar um sig og vini sína, enda lítið um að vera í plássinu ellefu mánuði ársins.

Þeir sem muna eftir rigningardögum muna eflaust eftir sjónvarpsþættinum Hringekjunni. Stór hluti hans fór í að leita uppi hæfileikafólk úti á landi. Við hjá Myndum sem sanna allt spyrjum okkur vissulega að því hvort það hafi ekki einmitt verið í hrópandi þversögn við veruleikann, því ef þú ert jú einu sinni hæfileikaríkur og svo illa vildi til að þú fæddist fulllangt frá Stjörnutorgi – ertu ekki löngu fluttur í bæinn?